SAYMAK

“Bir.. iki...dört...üç”

-Bir daha say bakayım

“Bir..iki...dört...üç”

-Hayır hayır yanlış. Bir iki üç dört, bir iki dört üç değil.

“Dört üçten önce ama”

Hayır, üç dörtten öncedir; dört üçten sonradır.

“Hayır, dört üçten öncedir.”

-Hayır. Bak! Parmakla gösterelim. Bu kaç?

“Bir”

-Peki bu?

“İki”

-Şimdi?

“Dört”

-Hayır, bak diğer elinle gösterelim. Bak 4 budur gördün mü? Yani üçten bir fazla. O yüzden sayarken "birikiüçdört” anladın mı? Birikiüçdört...birikiüçdört...dört...dört.dört...

Dört gün üç gece. Yarın gidiyorum buradan. Bu gece son, üçünü gece. Tur şirketinden böyle satın aldım. İnsan dördü görünce sanki dört gece kalacağını sanıyor. Kendini mağazada 3.99 fiyat görünce sevinen müşteri gibi hissediyorum. Gerçi tur firmasının reklamında 390 lira yazıyordu; o yüzden bu kısa tatili satın almıştım. İnsan 3’ü görünce sadece 300 lira vereceğini falan sanıyor.

Bu gece son. Bu oturakta son kez oturuyorum. Üç gün önce üç gece vardı. Soraki gün iki gece. Dün bir gece; farklı olan tek şey günlerin geçtiği. Artık evime döneceğim ve evimde yapabileceğim tek değişiklik masanın üzerinde duran takvimde üç ya da dört günü tek çizikte geçmek olacak.

Kasaya içtiğim dört biradan üçünün parasını ödüyorum; 3 alana bir bedavaymış sanırım. Üç taşla bir kuş mu vurdum şimdi? Yok, hiçbir şeyi vurmadım. Üçün dördünü mü aldım; yoo hiçbir şey almadım da. Peki ne yaptım? Şimdilerde ne yapıyorum? Dört gün üç gecedir yapmadığım bir şeyi, dördüncü gün tamamlanmadığı için dört geceye erişemeyen  bir eylem yapmalıyım. Hiçbir şey yapamıyorsam bile kaldırımda üç büyük adım attıktan sonra dördüncü adımımı diğer ayağımın yanına koymalıyım. Ama bir şekilde dört üçten önce gelmeli veya gelmese bile bunu birilerine bir kez olsun kabul ettirmeliyim. Üç ve dört arasında da sadece bir sayı var; bir kere de benim doğrumu kabul etseler bir şey kaybetmezler.

Hem bazen bu durumlar işe yaramıştı: bir keresinde, normalde saat dörtte gitmem gereken yere saat üçte gitmiştim. Önce neden erken geldiğimi sordular, istediğiniz saatte geldim işte dedim, yok yok erken gelmişsiniz, neyse sorun değil, buyurun şurada bekleyin dediler.

Arkadaşlarımla her zaman saat dörtte sözleştim ve ben her zaman onların gelmesini bir saat kadar bekledim. Aa ne zaman geldin, dediler; dörtte geldim dedim. Haa iyi çok beklememişsin dediler; aa çay bile içmişsin dediler hatta. Ne yapayım bekle bekle canım sıkıldı diyerek fırça kaydım ben de arkadaşlarıma. Onlar onikili saat sisteminde üçte buluşalım dedilerse, ben yirmidörtlü saat sisteminde ondörtte buluşma saatine geldim... ooo çay da içmişsin dediler, kaç çay içtin? Hı? Üç mü? Oha! Hayır, dedim. Dört çay içtim dört dört!

Affedersin, dediler. Yok önemli değil. Gerçi alışmaya başladılar artık sonunda. Kaçta buluşalım, diye hep bana sordular. Sadece sözle yetinmedim elimle de işaret ettim. Tamam, dediler. Son zamanlarda daha az beklettiler beni hatta neredeyse hiç bekletmediler. Dörtte dediysem dörtte oradaydık. 
Şimdi döndüm tatilden ve yine buluşacağız arkadaşlarla oturacağız. Garsona sesleneceğim, insanları rahatsız etmeden kısık sesle, elimle de işaret ederek: “kardeşim bize dört çay!”

Elime bakarak, tamam, dedi gitti. Döndüğünde elinde üç çay vardı. Masaya koydu. kardeşim, dört dedim sana dört, görmedin mi? Elimle dört yaptım sana.

-Abi üç değil mi o?

Dört ulan görmüyor musun dört. Diğer elimle de göstereyim mi? Bak: bir ki üç dört. Şimdi bu elime bak. Bir iki dört...

-Abi özür dilerim; parmağın şey olduğunu fark edemedim.

TÜM KENDİLİKLERİM

Çiçek açar mı

Verir mi meyve

Diyedurysunlar diye düşünüverdim

                                                Kendi içimde

Tüm kendiliklerimin mümessili ben değil miyim

Yaşama alıştırıldığım insanların arasında

Hayat budur diye öğretilen tebeşir uçlarında

Hiçbir şey bilmeden itien hayatın kucağına.

Belki de dikilen ufak bir fidan

Gelecekte yok edilecek bir ormanda.

Kim gelip yiyecek meyvelerimi

Sen mi?

Yetişecek çekirdeklerimden yeni umutlar

Siz mi?

Bütün sözleri biriktirdiğim düşünce ufuğunda.

Sadece acı yedierceğim ben tadanlara,

Sadece acı.

Ağızları buruşacak.

Bu nebiçim diyecekler,

Daha önce hiç yediklerimiz gibi

Değil!

Diyerek beni suçlu görecekler.

En kolayı,

Tüm mesuliyeti benim üerime yıkmak değil mi ki?

Yetiştirildiğim alan

Soluduğum duman

Ne zaman göz önünde bulunduruldu ki.

Elde kalan sadece ölüm olunca

Konuşulur ölüm

Elde kalan sadece acı olunca

Hatırlanır acı.

Aynı yolları yürüdüğümüz milyonlarca insanın

Her gün yaşadıkları

Ancak bizim yolumuza düşünce anımsanır

Birkaç günlüğüne

Belki daha kısa

Veya daha uzun haliyle

Hatırlanır gündelik yaşamın hali.

Gündelik yaşamın getirdikleri

Bir bedeli mi

Herhangi bir istek mi

Sonu umutsuzluğa varabilecek

Herhangi bir endişe mi?

Ne peki?

Sadece anımsanan bir vakitçik mi?

Hayatımıla kıyasladığım yok

Hayat da kimin hayatına göre

Gözlerini açmadan giden bir bebekse

Onun mu acısı olayım.

Acı, ancak gelindiğinde yanan

Tek başına kesilmemek için direndiğim bahçeden

Acılar saçılar olsam istemeden

Sadece ziyaret edenlere verdiğim meyveden

Anımsanırsa acı

Ben bütün kötülüklerin baş tacıyım

Beni buraya dikenleri düşünmeden

2.11.2014

IŞIK KORKUSU

İnansam

Haykırırım

Sesimin ulaştığı yerde sen olursun

Yoksan da ben yaratırım.

Var olsan

Tüm yoklukların arasında

İnanırım.

Tüm yoklukların ışığında

Bir karanlıktır varlığın

Sığındığım

yorgunluğumu attığım

Haykırdığım.

Yoksun,

İnadına her yer karanlık

Işıksızlıkta bile olmayan

Işığın içinden çıkan

Farklı ışıklar gibi;

Sanki gündüz

Öğle sıcağında,

Güneşin kavurduğu bir öğle ortasında

Karanlık kalmaya çalışan odamın

Tepesinde yer alan gece lambasının

Sürekli açık kalmasına

Alışkınım.

Karanlık

Tüm inançlarımı açığa çıkarıyor olsa da

Her gün ışığın mezarlığındayım

Bir gün biteceğine inansam

Haykırırım

O kadar çok bağırırım ki

Hani görünse ya ortalıkta ses dalgaları

Hani karşılıklı oturup konuşsak sürekli

Konuştuğumuzdan dolayı göremesek birbirimizi

Öyle yaparak sonlandırırım ışık taşıyıcısını

Patlatırım

Boş konuşarak bana ulaşmamasını sağlarım.

Boş konuşmak değil mi

Büyük karanlıkların sebebi.

ALBÜM 2. KISIM

“İki hafta oldu. İki hafta sonra bakacaklar, kemik kaynadıysa alacaklar alçıyı.”

Bugün ne günlerden, dedim. Birden geldi aklıma. Tarihi söyledi. Dur bakayım, diye düşündüm.

“Yok almazlar iki haftaya” dedim.

“Hee? Ne zaman alırlar abi” dedi çocukcağız. Üzülmüştü.

Hayırdır abi, neye canın sıkıldı?

“Bizim arkadaşlarla şey vardı. Tatile gidecektik.

Sizinkilerin haberi var mı?... yok tabi. Öyle olmaz. Haber vermeden gitme. İzin al oğlum, sonra zehir olur tatilim, dedim. Çocuğu bulmuşken öğüt vermek lazım.

“Öyle de, bizimkiler...”

sen yine de izin al. Kırma kalplerini.

“Boşversene abi” dedi.

ver bir kalem bakalım, biz de imzamızı çakalım. Bugün ayın kaçı? Hıı. Haziran!

“Ne Haziran’ı be abi, ağustostayız biz. dedi.

harbi mi? Ulan kafa gitti desene.

Uslu bir çocuktu, sevmiştin: ee saat kaç?

“Saat üç”

ooo, bizim saat bozulmuş.

“Ne yapıyorsun?”

Saatim bozulmuş galiba onu düzeltiyorum.

“Niye böyle bir şey yapıyorsun ki?”           

Saati bilmek için işte. Sen saate bakmasını biliyor musun? Öğreteyim mi sana?

“Hayır, biliyorum ben.”

Saati düzeltirken konuşmaya devam ediyordum. O da oynarken aynısını yapıyordu. Tamam düzelttim, saat üç.

“Saat 3 mü?” dedi telaşla.

Evet, ne oldu ki?

“Annem 3’te gel demişti,” dedi, koştu eve. O giderken, ben de yarım bırktığı oyunu incelemeye başladım. Çok geçmeden geldi.

“Niye yalan söylüyorsun saat 3 değilmiş ki” diye çıkageldi çocuk öfkeyle.

Nasıl değil yahu. Daha demin. Yanımızdan geçen birine sosrdum:

Affedersiniz saat kaç?

Yüzüme ve kıyafetlerimee tuhaf bakışlar atarak 2’yi 10 geçiyor, dedi. ben de ona tuhaf tuhaf bakarak saatimi düzelttim. Çocuk çoktan oyuna dalmıştı.

Ne yapıyorsun, dedim.

“Yol yapıyorum, karıncaların geçmesi için.”

Şimdi sen yapınca buradan mı geçecekler?

“Evet” dedi kesin bir tavırla.

Ooo, sen inşaatçı mı olacaksın?

“O ne?”

işte, seninn gibi böyle iş yaparlar.

“Cık”

Ee neden yapıyorsun o halde?

“Canım istiyor.”

Verecek cevap bulamadım. Soru sorayım dedim en iyisi:

Büyüyünce ne olacaksın?

“Ben büyüyünce... doktor olacağım.”

Aaa ne güzel. Hastaları mı iyileştireceksin?

“Evet”

Hııı, yani çok hastan olacak senin.

“Evet..” Çok geçmeden bitti diye haykırdı.

Aferin sanaa. Hayalleri gözlerinden okunuyordu. Adeta u yaşta benden daha fazla tutunuyordu. Cevaplarındaki kesinlik, hayatta yer edindiğim varlığımdan daha net bir haldeydi.

“Bahçeye gidelim mi?” dedi. tutup elimden evlerinin bahçesine götürdü.

Ooo, bu bahçe eskiden de böyle miydi? Ne kadar canlı.

“Çekiyorum, peynir deyin.”

“Peyniiiiir”

“Peynir”

“Peyn”

“Pey.”

Zaman hızla akıp gidiyor. Bunun farkına daha yeni mi varıyorsun?

BENİ KENDİMDEN KURTAR

Kimseden değil

Ne kendinden

Ne de  benimle kıyaslandığında,

üçüncü şahıs sayılabilecek herkesten

Yani hiç kimseden

Kurtarmana gerek yok beni

Sadece benim, kendimin zehri.

Ne kendinden

Ne de herhangi birinden 

Kurtarmaya çalışma beni

Beni kendimden kurtar.

Dışarıya normal görünüm versem de

Hatta etrafımdakiler sayesinde

Yeşil de görünsem yaz mevsimleri

İnsanlar devam da etse

meyve vereceğimi düşünmeyi

Bırak!

Düşünsünler

Düşünmeyi bilseydik

Yaşamaya zorlar mıydık birbirimizi.

Bu meyveyi yiyeceğim diye

Zorla dikilir miydik ebeveynlerimizin bahçelerine.

Meyve vermeyince de kıyabilir miydik önceden

Evlat sevgisi bahanesiyle

Her gün karşımızda ölen yanlış bitkiye.

Beni bırak,

Ma

Beni kendimden kurtar

Ma!

Verdiğim tek meyveleri;

Yani yuva kuran karıncaları

Yol açan kurtları

Yem olarak yiyebileceklerse,

kurtar.

Öldürme görevi verildiyse sana

Beni kendimden kurtar.

GECEDE YAŞAYANLAR- 1. BÖLÜM

(Üst not: Hikaye toplam 15 bölümden oluşmaktadır. Her bölümün sonunda, sıradaki bölümün linki yer almaktadır. Dikkatinize :) )

Gardırobun üst rafında bulunan kutuyu çıkarmaya çalışırken, sandalyenin üstünde, sağ ayağım biraz geri haldeyken, sol ayağımla da katlanır sandalyenin gerisine basınca düşme tehlikesi atlattım. Sol elim gayet yerinde bir çeviklikle gardıroptan destek aldı ve düşmeden kendimi toparlayabildim. Sağ salim sandalyeden indim. aynı sandalyeye oturup bir durum değerlendirmesi yaptım. Korkmuştum; ama beni asıl ürperten düşme tehlikesi değil, katlanır sandalyeden çıkan “gııırçççtt” sesiydi. Ayyy! Şimdi bile fena oldum. Böyle zamanlarda ağzıma çorap girmiş gibi bir hisse kapılırım ve dişlerim kamaşır.  Ahh yine oldu! Hem de giyilmiş kokulu çorap. Ağk! İğrenç! Bunun nasıl bir his olduğunu bilmeden beni ürpertmesine her zaman gıcık olmanın altından hayran kalmışımdır. Çünkü hayatımda geçirdiğim bunca zamana kadar ağzıma hiç çorap sokmadım.  Ama böyle düşündükçe dişlerim kamaşır. Hatta bazen dişlerimi kamaştırmak için ağzıma  çorap girdiğini düşünürüm. Ahh! Yine oldu.

Bu, patlıcanın tadına bakmadan patlıcandan nefret etmek gibi bir şey.  (hayır ama karnıyarık yiyorsun. Bu daha çok sütü sevmeden sütlaç yemek gibi bir şey.)

Esas buna hayır. Neresi hayır, basbayağı aynı işte. Hayır, ama ben karnıyarık yiyorum. Sonuçta patlıcan yemeği. Sütün durumu farklı. Süt içilir ama sütlaç yenir. Patlıcanı yiyemezsin, şeyy.. yani içemezsin; ama karnıyarık yersin. Ha patlıcanı mı yemedin, kıymasını yeme şansı verir sana. Ama sütü içmemek ayrı bir tercih. (ee ikisi de aynı kapıya çıkıyor)

Hayır hayır. (Yahu nasıl hayır?) Hayır işte. (Yahu nasıl hayır?) EEEEEeehh!!!

Artık gece lambanı kapatabilirsin. Çünkü artık gece geride kaldı. Dışarıdan hiç kimse görmesin beni, diye kapattığın kalın perde gün ışığıyla parlıyor artık. Artık gece değil, gece lambasını kapatabilirsin. Şimdi uzun bir bekleme süresi olacak. Artık geceye ulaşmak için saatlerce gündüz koşacağım.

Artık ancak gecede yaşayabilen türümün kendini bulabilmesi için bir müddet gündüz koşacaktım. Karar verme aşamanın sonuna geldiğimde daha fazla oyalanmak, zaman kaybetmek istemeyerek toparlanıp evden çıktım. (Odayı kilitle!) Evet bu önemli. (Ya birisi odaya girerse?) Evet, yani hayır; olamaz. Bir anahtarı diğerinin üzerine koydum. Böylece kapıda meydana gelecek küçük bir oynamada, birinin odama girip girmediğini öğrenebilecektim. Burası, benim gizli bölgem, kimse görmemeli. (Perdeler?) Perdeler kapalı kalsın, gündüz ışık içeri girdiğinde odam görünebilir. Anahtarlardan birini diğerinin üzerine koydum.(koymamış mıydın?) Yok, düşmüştü. (Şimdi düştü mü?) Yok yok, maşallah. (kulağını çekip kapıya vur) yaptım. Allah kahretsin, yine düştü. (Hahahaha) Tekrar koydum. (ee, geldiğinde nasıl anlayacaksın?) Güzel soru. Dur bakalım…

Elimden düşen anahtar bana yardımcı oldu. Evet, işitebilmek gerçekten müthiş bir şeymiş. İnsan bazı bazı değerini biliyor.  Sesten, evet sesten. “Şıngııırrr!” ederse odaya ilk ben girdim.

(Ya bunu başka biri de yaparsa?”

Ooo yooo! Beynimi okuyor olabilirler mi? (Saçmalama!) Evet saçmalamayayım. Yeterince zaman kaybettim. Artık çıkmalıyım.

Gece odamda yaşadığım yalnızlığıma sabah sokaklarda devam etmek istiyordum. Gece için gündüz, gündüz için gece yalnızlığa koşacaktım. Sokakta yalnız başına olmanın verdiği huzurla adımlarımı atıyordum. Arada bir bağırmak istedim; ama olmazdı, insanlar uyanırlardı. Yalnızlığımı elimden alabilirlerdi. Hayır, bunu göze alamazdım.

Yalnızlığım maalesef birkaç yüz adım sürdü. İleride, elinde çalı süpürgesiyle evinin önünü süpüren bir adam gördüm. (Ne bu saatte mi?) Manyak mısın be adam, uyusana! (sen neden uyumuyorsun?)

Tercih, ben bunu tercih ediyorum. Yine bencillik yapıyordum. Kendime tanıdığım imkanı başkalarına tanımaktan kaçınıyordum. Belki de bu yüzden yanılıyordum., yalnız kalıyordum. (Hayır, mesele bu değil.) Evet değil. Manyak mısın be kadın? (Hani adamdı?) Hayır, o geçti; bu sefer bir kadına rastladım.  Kadın da kapısının önünü süpürüyor. Yaşlı kadın ve yaşlı adam. Hayır, yalnızlığımı elimden alamazsınız. Hemen evime dönmeliyim. Eve döndüm, odama çekildim. Hemen yatağa uzandım. Allah kahretsin! Anahtarı kontrol etmeyi unuttum. Ya birleri girmişse?.. Gizli eşyalarımı görmüşse… donumu çalmışsa..!? (Ne yapsın senin donunu be?)

Doğru, saçmaladım. Belki beni seven ve belli etmeyen biridir. (Bilemezsin) Doğru, bilemem. (Ben de bilemem.)

Dayanamadım, donlarımı kontrol ettim. Hepsi yerli yerindeydi, bıraktığım gibi, benim gibi karman çorman. Kendine münhasır bir düzende diyelim, hoş olur. (Olur, diyelim) yine yalnızım. Sanırım yine geceyi bekleyeceğim. Lanet olsun o yaşlılara. Sokakta yalnız kalma hakkımı elimden aldınız. Sizi şikayet edeceğim! (Kime?)

Kime?  Dur düşünmeyim. Buldum!  Azrail’e mesela. Nereye kadar canım yaşa yaşa.

“Sevgili Azrail.” (Yok , değerli de, daha resmi olur. Dikkate alabilir.) haklısın.

“Değerli Azrail.”

Şu yaşlılardan dolayı çok muzdaripim (Dur ne yapıyorsun? Tüm ciddiyeti gitti.) doğru, ne diyeyim? (Ne bileyim halini hatırını sor.) Haklısın.

“Afiyettesindir inşallah. (Bravo) Yahu(Ya demediğime dikkat çekerim bak, bu önemli.) Azrailciğim ben bu yaşlılardan çok muzdaripim. Bunlar sabahın köründe süpürme eylemiyle başladıkları günlük yaşantılarına(buna yaşamak denirse) akşamları yine geç saatlerde evlerine dönerek- hele yaz mevsiminde gece ikilere(saat iki demek istedim) kadar oturup lak-lak ediyorlar- benim yalnız kalma hakkımı elimden alıyorlar. Orada işler nasıl işliyor bilmem ama sen işini tek başına yapıyorsun. Yani yalnız takılıyorsun. Tutup da biri yanında olursa işini güzel biçimde icra edebilir misin? Edemezsin. (kendim sorup kendim cevapladım.)

Benim de işim yalnızlık.(Yeni bir meslek edindim kendime. İnsan, istediği bir şey olsun diye neler çıkartıyor meydana.) Bu nedenle yalnızlığın ehemmiyetini bildiğini düşündüğüm bir insan olarak (Ne insanı be saçmalama!) Doğru, haklısın. İnsanı siil, tamam.  Bir bir… bir melek olarak, halimden anlamanı ve şu yaşlıların canını bir an önce almanı en içten (olmadı) rica ediyorum..(?) (Emir gibi olur. Bak, dilekçelerde üst makamlar rica eder) eee ne yapayım? (arz et) tamam….

Şu yaşlıların canını almanı ..- almanızı mı desem? (yok, o kadar da değil. Bir kere Azrailciğim dedin, bir samimiyet var.) Doğru… almanı arz ederim. En içten dileklerimle gözlerinden öper (ne yapıyorsun?) selam eder.. (?) (akrabaya mektup mu gönderiyorsun?) .. hürmet eder..-(?)- (Ha o olur.) oldu.

En içten dileklerimle…- buraya bir selam lazım- (Evet lazım.) selam ve hürmet eder..- yahu gözlerinden de öpeydim? (yok o kadar değil). O zaman sadece selam ve hürmet ederim.

Sana söz, işini yaparken seni yalnız bırakacağım. Ama müsaade edersen uzaktan, elime çekirdeğimi alıp izlemek istiyorum. Gece olsa da olur. Nasılsa (aaa ne yapıyorsun?) yahu bir sus! Neyse..

Nasılsa  gece yaşayan bir canlıyım. Hem uykuda ölmek iyiymiş, hissetmezmiş falan. Öyle dua ederler hem. Allah uykusunda ölmeyi nasip etsin, diye. Ben de dua etmiş oldum şimdi.

Dilekçemi yazdım. İyi de nasıl göndereceğim bunu?

Zaman bazen hızlı bazen yavaş geçiyor. Geceye hızla koşmaya devam ediyorum. Gece ise platonik aşkım gibi benden kaçmaya devam ediyor. Sabahın köründen beri ayakta dikili olduğum için gün bitmek bilmiyor. Daha uzun yaşıyorum sanki. Ne yapmalı? Ben de mi kapıyı süpürsem. (kapıyı süpürsem ne demek yahu) yani kapının önünü. (yaşlandın mı sen de?)

İnsan erkenden güne başlayınca bolca zamanı oluyor. Sanki daha çok yaşıyor. Yoksa yaşlılar da bu yüzden. Kalan kısa ömürlerinde daha fazla yaşamak için sabah erken kalkıp gece geç yatıyorlar. Uykuda ölüme yakalanmamak için. Ölümlerine şahit olmak için. Benim gibi.  Ama ben daha gencim. Öyle değil mi? Geçen gün birinin bana “sen de benim gibi erkenden yaşlanmışsın” demesine rağmen gencim ben.

2. BÖLÜM :
 http://oguzhanozcan.blogspot.com/2013/08/gecede-yasayanlar-2_29.html