IŞIK KORKUSU

İnansam

Haykırırım

Sesimin ulaştığı yerde sen olursun

Yoksan da ben yaratırım.

Var olsan

Tüm yoklukların arasında

İnanırım.

Tüm yoklukların ışığında

Bir karanlıktır varlığın

Sığındığım

yorgunluğumu attığım

Haykırdığım.

Yoksun,

İnadına her yer karanlık

Işıksızlıkta bile olmayan

Işığın içinden çıkan

Farklı ışıklar gibi;

Sanki gündüz

Öğle sıcağında,

Güneşin kavurduğu bir öğle ortasında

Karanlık kalmaya çalışan odamın

Tepesinde yer alan gece lambasının

Sürekli açık kalmasına

Alışkınım.

Karanlık

Tüm inançlarımı açığa çıkarıyor olsa da

Her gün ışığın mezarlığındayım

Bir gün biteceğine inansam

Haykırırım

O kadar çok bağırırım ki

Hani görünse ya ortalıkta ses dalgaları

Hani karşılıklı oturup konuşsak sürekli

Konuştuğumuzdan dolayı göremesek birbirimizi

Öyle yaparak sonlandırırım ışık taşıyıcısını

Patlatırım

Boş konuşarak bana ulaşmamasını sağlarım.

Boş konuşmak değil mi

Büyük karanlıkların sebebi.

Ne görüyorsun?

Gözlerimin içine bak! Ne görüyorsun? Bir göz. “Daha fazlasını bekler gibi bakıyor gözlerime.” Yani gözün bölümleri. Daha çok cümle kurmak isterdim ama belki de bir duygusuzum. Sadece gördüğümü söylüyorum. Veya aşırı derecede cahilim, gözü oluşturan bölümler hakkında hiçbir şey söyleyemiyorum. Bir rakkas gibi dümdüz bir şey bile değilim. O, her yöne çalışıyor ve eşit gidiyor. Ama hareket ediyor. Ben ise başlayacağım yönü-yolu- bulamıyorum.

Sen, karanlığın içindesin. Hayır değilim, gözlerimi kapadığım anda buna ulaşabilirim veya derin uykuya daldığımda. Karanlığı neden somutluk içinde var edip, onun varlığını kısıtlıyorsun? Lambaları kapatıyorum. Pencereleri yerinden söküp, var olan boşluğu tuğlalarla dolduruyorum. Hatta kapıyı bile. Şu anda hiçbir şey görmüyorsun. Söyle ne hissediyorsun? Sonsuzluk. Neye göre sonsuzluk? Hiçbir şeye ulaşamıyorum. Ne gözlerim, ne kulaklarım, ne de diğer duygularımla. Bir boşluktayım. Boşluk, hiçbir şeyin olmamasıyla var olabilir. Hiçbir şeyin var olmaması da sonsuzluğu beraberinde getirebilir.

Ayaklan ve yürümeye başla. Yürü yürü, yavaşlama. Ama devam edersem duvara toslayacağım. Hangi duvara? Odamın dört duvarından birine. Biz şu anda sınırları olan bir alan içinde miyiz? Evet, tek değişiklik pencereleri ve kapıyı da söküp, yerini betonla doldurmak oldu. Öyleyse burası hakkında nasıl bir sonsuzluk düşünüyorsun?

Şimdi aydınlık içindesin, her yer cam ve her daim güneş ışığının olduğu odada beni seyretmektesin. Gözlerimin içine bak! Ne görüyorsun? Aynada gördüğüm şeyi…