TÜM KENDİLİKLERİM

Çiçek açar mı

Verir mi meyve

Diyedurysunlar diye düşünüverdim

                                                Kendi içimde

Tüm kendiliklerimin mümessili ben değil miyim

Yaşama alıştırıldığım insanların arasında

Hayat budur diye öğretilen tebeşir uçlarında

Hiçbir şey bilmeden itien hayatın kucağına.

Belki de dikilen ufak bir fidan

Gelecekte yok edilecek bir ormanda.

Kim gelip yiyecek meyvelerimi

Sen mi?

Yetişecek çekirdeklerimden yeni umutlar

Siz mi?

Bütün sözleri biriktirdiğim düşünce ufuğunda.

Sadece acı yedierceğim ben tadanlara,

Sadece acı.

Ağızları buruşacak.

Bu nebiçim diyecekler,

Daha önce hiç yediklerimiz gibi

Değil!

Diyerek beni suçlu görecekler.

En kolayı,

Tüm mesuliyeti benim üerime yıkmak değil mi ki?

Yetiştirildiğim alan

Soluduğum duman

Ne zaman göz önünde bulunduruldu ki.

Elde kalan sadece ölüm olunca

Konuşulur ölüm

Elde kalan sadece acı olunca

Hatırlanır acı.

Aynı yolları yürüdüğümüz milyonlarca insanın

Her gün yaşadıkları

Ancak bizim yolumuza düşünce anımsanır

Birkaç günlüğüne

Belki daha kısa

Veya daha uzun haliyle

Hatırlanır gündelik yaşamın hali.

Gündelik yaşamın getirdikleri

Bir bedeli mi

Herhangi bir istek mi

Sonu umutsuzluğa varabilecek

Herhangi bir endişe mi?

Ne peki?

Sadece anımsanan bir vakitçik mi?

Hayatımıla kıyasladığım yok

Hayat da kimin hayatına göre

Gözlerini açmadan giden bir bebekse

Onun mu acısı olayım.

Acı, ancak gelindiğinde yanan

Tek başına kesilmemek için direndiğim bahçeden

Acılar saçılar olsam istemeden

Sadece ziyaret edenlere verdiğim meyveden

Anımsanırsa acı

Ben bütün kötülüklerin baş tacıyım

Beni buraya dikenleri düşünmeden

2.11.2014

IŞIK KORKUSU

İnansam

Haykırırım

Sesimin ulaştığı yerde sen olursun

Yoksan da ben yaratırım.

Var olsan

Tüm yoklukların arasında

İnanırım.

Tüm yoklukların ışığında

Bir karanlıktır varlığın

Sığındığım

yorgunluğumu attığım

Haykırdığım.

Yoksun,

İnadına her yer karanlık

Işıksızlıkta bile olmayan

Işığın içinden çıkan

Farklı ışıklar gibi;

Sanki gündüz

Öğle sıcağında,

Güneşin kavurduğu bir öğle ortasında

Karanlık kalmaya çalışan odamın

Tepesinde yer alan gece lambasının

Sürekli açık kalmasına

Alışkınım.

Karanlık

Tüm inançlarımı açığa çıkarıyor olsa da

Her gün ışığın mezarlığındayım

Bir gün biteceğine inansam

Haykırırım

O kadar çok bağırırım ki

Hani görünse ya ortalıkta ses dalgaları

Hani karşılıklı oturup konuşsak sürekli

Konuştuğumuzdan dolayı göremesek birbirimizi

Öyle yaparak sonlandırırım ışık taşıyıcısını

Patlatırım

Boş konuşarak bana ulaşmamasını sağlarım.

Boş konuşmak değil mi

Büyük karanlıkların sebebi.

ALBÜM 1. KISIM

ÜSTNOT: albüm hikayesi 2 kısma ayrılmıştır

“Zaman hızla akıp gidiyor”

“Bunun farkına daha yeni mi vardın?”

“Efendim?” efendim diyorum; demeye devam ediyorum kendi kendime. Aslında uzu zamandır düşünüyordum. Bakma, düşünmeye devam ediyorum. Nedense düşündüklerimi kimse dinlemiyoru. Ya ben derdimi anlatamıyorum ya da benim dertlerimle ilgilenmiyorlar. Hatta bazen....

gitmiş. Peki. Senin de bir gün bana işin düşer; o zaman konuşuruz.

Kiminle konuşuyorum ki? Bilmiyorum.

Ama benim de anlatmaya çalıştı...

“Biraz sessiz olur musun? Şurada bir eşy konuşuyoruz” dediler. Döndüm. Anladım, dedim; sinirlenmiştim. Ne yanşi insan kendi kendine konuşamaz mı?

“Biraz sessiz olabilir misin kardeşim?” dedi. rahatsız olduysan çık git birade, dedim ben de. Ne yani lattan mı alacaktım.

“Baksana, insanca bir şey söylüyoruz”

sen bana ne demek istiyorsun? Hayvan mıyım lan ben? Gittikçe sinirlendiğimin farkındayım. Fakat ne yapabilirim, elimde değil.

“Hop! Beyler ayıp oluyor, sessiz olun” dedi tanıdık bir ses.

Abi özür dilerim bir anlık dalgınlığıma geldi, diyerek özür diledim ve önüme döndüm.

Biraz sakinleşmek ruhuma iyi geldi. Kimi zaman kendimi yıpratıyor, ısrarla engel olamıyordum yine kendime. Ya kendimi tanıyamıyordum yeterince ya da farklı sorunla yaşıyordum. Bildiğim bir şey, belli aralıklarla bir uyarıya ihtiyaç duyuyorum, ondan sonra kendime gelebiliyor ve düşünmek için zaman yaratabiliyordum. Düşünmeyi, düşünerek düşleştiriyorum. Çoğu zaman ne düşündüğüm üzerine  fikir yürütemiyorum. Çünkü düşündüklerim bir zaruret miydi, önce bunu öğrenmem gerekiyordu.

“Ne yapıyorsun?”

cevap vermedim.

“Hey! sana dedim.”

Önümdeki kitabı kaldırıp,

“Yahu Allah aşkına işin gücün mü yok?”

yani bekliyorum işte, oradan haber bekliyorum Allah’ın izniyle, kısmetse olur yani bu iş.

Önümdeki çaya meylediyorum. Ufak cam bardakta kalan ve soğumasına kısa bir süre kalan çay taneli bardaktan,  içebildiğim kadar sıvı kısmını tükettim. Bir bardak daha söylemek geliyor içimden; fakat yeteri kadar param olmadığı geliyor aklıma. (Bu gelmeler de olumsuzluğa denk geliyor genellikle) kalkayım artık, diyorum.

“Yahu nereye gidiyorsun otursana.”

İşim olmadığı halde, işlerim var yalanını uydurdum. Onlar da pek kalmama istekli olmadıkları için bu yalanmı bozuntuya vermeden kabul ettiler gidişimi. İyi bakalım kolay gelsi işlerinde, diyerek.

İyi abi ben şu çayımın parasını bırakayım, diyerek ayaklandım. Kalkarken elim cebimde, çayın parasını hesaplayarak bozuk para çıkartmaya çalışıyordum.

“Yok kardeşim saçmalama, bizden olsun” dedi.

yok, dedim ben de ; ısrar ederek. Olur mu öyle şey.

Çay parasını bıraktım ve kalktım masadan.

Ne diye hayatımda böyle bir anı varsa. Hadi anıyı bırak, bir daha görüşmediğim insanlarla neden kalıcı somut bir dedilim var. At gitsin.

“Ah!” kolum acıdı.

Yok yahu, bildiğin kendi kolum acıdı.

“Abi ne bileyim, dikkat etmedim işte.”

Ulan futbol ayakkabısıyla sokakta oynanır mı? Dedim ben de.

“İşte bizim zamanımızda öyleydi.”

Futbolcu mu olacaksın sen?

“abi, inşallah”

ne iş, acıyor mu peki?

“Arada bir sızlıyor işte.”

Ne kadar oldu kırılalı?

http://oguzhanozcan.blogspot.com.tr/2014/10/album-2-kisim.html