BUGÜN GÜNLERDEN SENSİN.

Bugün, günlerden sensin.

Tuhaf sırıtmayla güne başlarken

Duvara dahi tebessümle bakarken

Yolda gördüğüm insanları sevinçle öperken

Kaçan otobüsün ardından gülerken

Heyecanla, bir beklemeye koyulurken

Normal konuşmamda dahi heyecanlanırken

Seni gördüğümde aniden ter atarken

Gün ağarmadan, gece kararmadan

Bugün günlerden sensin

Yeni heyecanla yatağımdan fırlarken

Hızlıca kıyafetlerimi giyinirken

Evden çıkmadan defalarca aynaya bakarken

Bakkal ağabeyin selamını geçiştirirken

Kapı önünde soğuktan titrerken

Günler kısalmadan, beklemekten yılmadan

Bugün günlerden sensin

Sakince hazırlanmaya koyulurken

İnce eleyip sık dokuyorken

Yürüyüşüme bir olgunluk katıyorken

“Nasıl” sorusuyla cebelleşirken

Kapı eşiğindeki bankta oturuyorken

Yanına oturanlardan uzaklaştırmaya çalışıyorken

İşte tam zamanı, diye atılıyorken

Çok zamanının olduğunu düşünüyorken

Uzun yaşamadan, yaşamdan bıkmadan

Bugün günlerden sensin

Aklın bir karış havadayken

Sürekli dalgınlık halindeyken

Birinin selamını duymuyorken

Sessiz sedasız otobüsü bekliyorken

Gözlerini insanlardan kaçırıyorken

Sorulara sadece kafayla cevap veriyorken

Umut dolmadan, çiçek solmadan

Bugün günlerden sensin

Boş kağıtlara şekiller çiziyorken

Birileri yanaştığında sayfayı saklarken

Sürekli ikazları dinliyorken

Davetleri geri çeviriyorken

Farklı şeylerle ilgileniyorken

Yere bakıyorken, taşları inceliyorken

Farkında olmadan, umurunda olmayan

Bugün günlerden sensin,

Sola döndüğümde yüzümden süzülen

Sağa döndüğümde içtenlikle gülen

Yataktan kalkma vaktini geciktiren

Bahaneyle dışarı çıkmak istemeyen

Ümitsiz, “şöyle yaparım,” cümleleri sarf eden

Pijamalarını çıkarmadan dolaşabilen

Bakkala “iyi, iyi” deyip kaçıveren

Kendinden kaçmadan, kabul olan.

Bugün günlerden sensin

Yataktan kalkmadan uzunca düşünen

Banyoya girip gözyaşı döken

Birilerinin selamını duymazdan gelen

Adımlarının hızını gitgide düşüren

Kapı önünde midesine bir şeyler indiren

Kalabalıktan kaçıp inzivaya çekilen

Artık kendi içinde bitiren

Gelen telefonları meşgule çeviren

Evden(yataktan) çıkıp, eve(yatağa)giren

Her şeyin kötü olduğunu düşünen

Hayattan umudunu kesen

Daha nice şeyler düşünen

Vakit dolmadan, kendini tabuta koyan

Bugün günlerden sensin

Tekdüzelik gittikçe yaklaşmışken

Aynada kendinle konuşurken

Hayal dünyasında kendini kaybederken

Uzun zaman sonra takvime bakmışken

“Bugün yine sen misin?”

Benim en ümitli ümitsizliğim

Yine aynı gün ve sen görünmektesin

Tıpkı önceki günde

                Önceki haftada

                Önceki ayda

                Önceki senede de

Gözyaşlarım mürekkebe karışıyorken…

ELMA DERSEM ÇIK

Elmaları çok severim. Aslında bu sevgim, birkaç yıl öncesine dayanır. Çocukluğumun geçtiği evimizin bahçesinde bir elma ağacı bulunurken bu kadar hasret duymazdım elmaya karşı. Bizim bahçedekiler biraz tuhaftı, yeşilinden kırmızısına kadar, rengarenkti. sanırım daha çok kırmızıyı seviyorum; beni kendine çeken bir yanı olsa gerek. Sonra, üzerlerinde noktalar olur, neredeyse her tarafında. Onları öylece izlemeye bayılırım, dediğim gibi son birkaç yıldır.
Sabah gözlerimi açtığımda, gece yatağıma kıvrıldığımda, her daim aklımdadır. İnsanlar yataklarının yanıbaşlarında su bulundurur, bense elma. Bazen kabuslar görürüm, kan ter içinde uyanırım. Uyku sersemliğiyle nereye bakacağımı şaşırırım, gece lambasını yakma telaşını abartınca yere kapaklanırım; sonra kafamı kaldırırım, kalın perdenin tamamen örtmediği camdan içeri giren, sokak lambasının yaydığı ışığın altında öylece parlamaktadır. Hemen tutar bir ısırık alırım ve bu tat, bu paylaşım başka hiçbir şeye değiştirilemez. Çünkü ben ona karşılıksız bağlıyım, bu karşılıksızlık birbirimize duyduğumuz saygıyı da arttırır. Birbirimize ait olmaktan kaçınırız; ama yine de birbirimizi deli gibi kıskanırız. Ne ben, onu bir başkasının ısırmasına tahammül edebilirim, ne de o, benim bir başka elmayı ısırmama.

SONRA SONRA

   Benzer ifadeleri, benzer ibareleri tekrarlayıp duruyorduk, her birini, aslen tek bir tanesini allayıp pullayıp  yeniden karşımıza çıkararaktan. Babadan, amcadan, anneden, teyzeden vs. almayarak, kendi mirasımızı kendimize kakalayarak.

   Saat 08.30 sularını gösteriyor. Bu kadar alışkın değilim, belki bu saatte uynamaya, belki bu kadar geç kalmaya, belki bunca değin saate bakmaya.

   Uyanıyorum, gözlerimi saate diktiğimi biliyorum, seni düşündüğümü bilmiyordum. Sonra alarm tekrar çalıyor, yine seni düşkediğimi, yine boş vaatlerle zamanımı geçirdiğimi anlıyorum.

   Ve  ne kadar geçireceğim belirsizliği tazeliğini korurken, yine seni düşleyeceğini de biliyorum. Bugün koklayarak nefesini, yarın etkisi altına alacakken parfümünün esintisi, öbür gün tatlı terlemeyle gelen ıslaklığın boynuna dayalı burnumu silmesi.

   Bugün saate bakıyorken, biraz sonra tuvalete girirken,i ardından yemek yiyip dişlerimi fırçalarken, evden çıkar, kapıyı kilitlerken, sokakta yürüyüp, işe gitmek üzere otobüs beklerken; cama dayalı kafam, kafamdan ayrıksı gözlerim aynı sayfadaki aynı satırları tekrar tekrar okurken.

   İş yerime yakın olan durağı kaçırmışım, ilk defa başıma gelmiyor bu. Yine uzunca süre  yürümek zorunda kalacağım. Günlük yol paramın kotasını dorduramam, akşam eve yürümem gerekir yoksa. Boşver, sabah sporu iyidir, hem işten çıktıktan sonra yürümesi zor olur.

    Aynı dosyalar karşıladı beni; bazılarının rebgi kırmızı bugün, yanlarında farklı harfler kalın puntolarla süslenmişler.

    Bölüm başkanını görmesem iyi olacak, traşsız yüzümü görünce alaylı bir şekilde “Aa, sakallarınız da pek yakışmış” diyecek. Hele bugün hiç çekemem onu; hangi gün çektim ki zaten. Belki iyi bir insandır; hiç sanmıyorum. Belki kendine göre sıkıntıları vardır; ee herkesin sıkıntısı var, ben kimseye somurtuyor muyum? “Çay alır mısınız?”  “Yok istemez.” Hop, bölüm başkanı geliyor. Şunlarla oyalanıyormuş gibi yapayım. “Günaydıın, günaydın!” Bana dememiş.”Oo, sakalların çok ykaışmış.” “Hıhıı....” Hay Allah, avans isteyecektim. Traş olmadan da dinlemez kesin beni. Jilet falan da nereden bulacağım şimdi? Neyse şansımı deneyeyim.